LogOUT

Night of Comedy

Afgelopen zaterdag was mijn jaarlijkse avondje (dit maal voor de 5e keer) stand-up-comedy in de Purmaryn. Night of Comedy dus, vier comedianten (zaterdag waren dat Patrick Laureij, Harry Glotzbach, Martijn Oosterhuis en Jacob Spoelstra) doen elk hun ding en de vijfde (ditmaal Bram van der Velde) presenteert de boel. Een van de vier is altijd de wat mindere en Harry Glotzbach is vaste gast in Purmerend. Weinig echt verrassend vond ik, maar het was wel afwisselend en zeer vermakelijk! Na afloop nog even een lekker afzakkertje genomen in Satisfaction, het was immers zaterdag en het einde van de wintertijd.

Recensie: Delain - April Rain

Delain is een echte band geworden, zo blijkt uit dit tweede album April Rain. Werd het debuut, het in 2006 uitgebrachte Lucidity, nog nagenoeg geheel gedragen door de vele gastvocalisten en -instrumentalisten, nu moet oprichter Martijn Westerholt het met zijn eigen band, met een vaste bezetting, doen. Je zult hier dus geen Liv Kristine en geen Sharon den Adel meer horen in een confrontatie met bijvoorbeeld de grunts van George Oosthoek.

Lees de hele recensie op File Under: Delain - April Rain

Recensie: Deathlike Silence - Saturday Night Evil

Het is zaterdagavond. Het is ijselijk stil in de nauwe en donkere straatjes, ondanks de volle maan, die licht door de takken van de oude bomen heen schijnt en voor lange schaduwen zorgt. Het gevoel van gevolgd te worden brengt een rilling over je rug. En net als je langs de eeuwenoude begraafplaats loopt zie je in je ooghoeken enkele schimmen bewegen. Een scene die zo uit een klassiek gotisch en romantisch verhaal kan komen. Dit soort verhalen zijn een van de inspiratiebronnen van Deathlike Silence (geleend uit de film Dracula).

Lees de hele recensie op File Under: Deathlike Silence - Saturday Night Evil

Chris Cornell

Een van de bands die mijn muzikale voorkeur meer en meer in de richting van de rockmuziek duwde was Soundgarden, meer nog dan Nirvana of Pearl Jam in die tijd. Als je dan dankzij Awarnach de mogelijkheid krijgt om Chris Cornell solo aan het werk te zien dan ga je gewoon naar Paradiso om hem te zien, ook al zijn de verhalen over z'n laatste solowerkje (met dank aan Timbaland) niet om over naar huis te schrijven en teveel afwijkend van z'n werk uit het verleden met bijv. Soundgarden. Nieuwsgierig was ik toch zeker. Z'n nieuwe album "Scream" werd integraal door Chris en z'n band ten gehore gebracht. Live was het ook helemaal niet zo slecht als de samples en de verhalen die ik vernomen had. Goed, er liep een band mee voor de extra/achtergrondeffecten, waardoor er geen ruimte was voor enige improvisatie, maar de band speelde alles verder prima en enthousiast. Wel was het erg opvallend dat de zaal pas echt volledig enthousiast werd toen na die set "Spoonman" werd ingezet. Overigens was ik blij te zien dat Chris z'n verleden niet geheel achter zich heeft gelaten en hij goed weet wat z'n publiek graag wil horen. En zo kwamen dus ook nog enkele andere topbekenden langs, waaronder "Say Hello 2 Heaven" en "Jesus Christ Pose".